سلام

شرمنده همه اونایی که نتونستم بهشون سر بزنم.ببخشید بچه ها...

به خدا امتحانا خیلی سختن و من هم که...تازه اول راهم!!!

به یاد همتون هستم مائده جونم.آشیل.محمدعلی.مهردادو...

همه و همه...

شما منو فراموش نکنید و برام دعا کنید

فال قهوه

سياه
تلخ
وپر از توهم هاي شوم
نقش بسته در فنجان تاريك
سرنوشت من!

چشمان سياه فالگير
                                  به دنبال نقش خورشيد
                                  تيرگي ها را جستجو مي كرد
                                  و تنها...

چشمهايش پر از حرص به
آرزويي
اميدي
يا بهانه اي براي ماندن
مي جوئيد كابوس هايم را
ميان مشتي
رگ و پي!
اين همه تلخ
اين همه سياه
آه حسرت او
ولبخند تلخ من!

 

_آه نكش پير چشم جادو
من عمريست اين نقش را باور كردم
تمام روزنه هايش را گشته ام
                                   با هزار اميد و
                                  تنها همين لبخند تلخ را يافتم
                                  و
                                  پذيرفتم.

آه نكش به حال من
من عمريست اين را دانستم
                                                و آه نكشيدم!

 

 

نگار

به دنبال مجنون عشق را با همه غم و و بي كراني اش راه مي دهم.شايد مجنوني با نگاه خيره و پرو پر...از نياز .جايي اين نزديكي ها دنبالم بگردد.رسم ليلي را بودن را خوب آموخته ام و دنبال مجنون همه نگاه ها را مي كاوم...تهمتها را مي پذيرم براي او.

براي مجنون!

نگاهي آشنا مي يابم. باورش مي كنم و سر بر شانه هايش مي گذارم تا پريشاني شبهاي دراز و... سخن بگويد!اما سكوت مي كند مي كند  بعد از نياز مي گويد..اما نيازي بيگانه.نياز جسم!
نگاهش مي كنم.موهايش سيخ شده لبخند مي زنم از عشق است . ابروهايش ريخته.كوتاه تر شده!از غم دوري من است.رنگش انگار پريده به سفيدي مي زند و حتي چند تار از موهايش سفيد شده...مجنون نگاهم مي كند.عاشقانه...ولي نه به چشمانم...نگاه كردن را او هم خوب آموخته ولي غريب است...برقي از...نمي دانم!
كم كم دور مي شوم.به نظرم غريبه مي آيد!نمي شناسمش!

مجنون من چه شده؟!!

گويد-كجا عسلي؟بي خيال امل بازي در نيار!مي پرم مي موني تو كف ها!!
حالا مي دوم و ديگر دنبال مجنون نيستم.

مجنون مرد و من تنها ام...

جايي در كنج خلوت پنهان مي شوم و سايه مرد را كه مي بينم مي دوم...بي خيال مجنون!

تن باراني تو
ابتداي اميد من است
و انتهاي اندوه من
كه چون آب
مرا تشنه مي كند
و چون خاك
مرامي پوشاند.

بيژن جلالي

شهريار كوچولو بار ديگر به تماشاي گل ها رفت و به آنها گفت
شما سر سوزني به گل من نمي مانيد و هنوز هيچي نيستيد.نه كسي شما را اهلي كرده نه شما كسي را.درست همان جوري هستيد كه روباه من بود روباهي بود مثل صد هزار روباه ديگر.او را دوست خودم كردم و حالا توي همه عالم تك است.
گل ها حسابي از رو رفتند.
شهريار كوچولو دوباره آمد كه
خوشگليد اما خالي هستيد.براي تان نمي شود مرد.گفت و گو ندارد كه مرا هم فلان رهگذر گلي مي بيند مثل شما.اما او به تنهايي از همه شما سر است!
چون فقط اوست كه آبش داده ام.چون فقط اوست كه زير حبابش گذاشته ام.چون فقط اوست كه با تجير برايش حفاظ درست كرده ام.چون فقط اوست كه حشراتش را كشته ام.چون فقط اوست كه پاي گله گذاري ها يا خودنمايي ها و حتا گاهي پاي بغ كردن و هيچي نگفتن هاش نشسته ام.
چون كه او گل من است.
چون كه او گل من است.

 

منم اهلي شدم گل من...از همون بار اول كه تو اعتراف كردي.يادته؟فقط يه sms بود ولي دنياي منو عوض كرد.منو اهلي كرد.آخه من پاي گله هات .غرورت. خودخواهي هات .مهربوني و صداقتت و حتي بي توجه بودنت نشستم...چون فقط واسه تو انتظار كشيدم.واسه تو عوض شدم.واسه تو تا هر جا اومدم و فقط تو بودي كه واست اشك ريختم!
اما انگار يادت رفته كه يكي رو اهلي كردي.خيلي ساده كم اوردي و گلي كه بهت محتاجه رو توي يه دنيا تنها گذاشتي.كاش حالا كه اينجوري بودي سرد و سخت هيچ كس رو وابسته نمي كردي.
الان هستي ولي نه اونجوري كه من عاشق شدم.عوض شدي.بهانه گير و سخت.دور هر دومون يه ديوار سخته كه تو ساختيش و مي دونم به زودي اين ديوار همه چيز رو تموم مي كنه.
اين روزا اين شبا فقط از خدا يه چيز مي خوام ((خدايا كاري كن كه اونم اهلي شده باشه يا به من كن ازش بگذرم كمك كن ازش بگذرم))
از همه مي خوام اين دعا رو برام كنيد.شايد خدا با شما قهر نبود و صداتون رو شنيد...حتي تو!!گر چه شك دارم با اون همه كار حوصله خوندن داشته باشي!

بي خوابي

چشمانم
           سرخ
سياهي مطلق را مي كاويد
                                     حريص
                                     به دنبال سايه اي از خواب
                                    خوابي سنگين
                                    به سنگيني مرگ!

ديوار و پنجره
همه يكرنگ
                 سياه
از نااميدي سرشار
جايي براي خواب نداشت
                                       وافكار ديوانه وار
                                       حمله مي آوردند
                            بر سكوت و ناچاري
                                              اين درد.

 

نگار

تن باراني تو
ابتداي اميد من است
و انتهاي اندوه من
كه چون آب
مرا تشنه مي كند
و چون خاك
مرامي پوشاند.

 

راه زندگي معنوي چيزي جز عشق نيست.
انسان براي نيكي كردن يا كمك يا حمايت كردن دوست نمي دارد.
اگر اينطور باشد ما  ديگري را به عنوان يك شيء تلقي مي كنيم وخود را شخصي سخاوتمند و عاقل مي دانيم.
اين هيچ ربطي به عشق ندارد.
عشق ورزيدن يعني يكي شدن و پيوستن به ديگري و در او جرقه اي از خداوند را يافتن!
توماس مرتون
راهب مسيحي

اين براي پولدارهايي بود كه به مجالس خيريه ميرن.يا لباسهاي كهنهشون رو دور نمي ريزن و مي دن به فقرا و بچه مايه دارهايي كه پشت ماشينا براي پز دادن جلوي زيدشون اسكناس به بچه فقير مي دن!!!!
و البته وجدانشون هم تا مدتها راحته!كاش مي دونستيم اونا چيزي فراي سبزي اسكناس مي خوان...
بي عدالتي و خواب و خودخواهي تا كي؟
شعار دادن تا كي؟

حقيقت هميشه در جائيست كه ايمان هست.

ماندن

]بي راهه
تنها
           اندوه انديشه ها.

صدا
صورت
            هجوم احساس ها.

نجوا
سكوت
           نعره هاي درد.

با كدامين بهانه
                           ماندن را توجيه كنيم؟!
                           ترس و دروغ؟
                          نااميدي و حقيقت؟
انديشه ها بي احساس درد مي كشند
واحساس 
بي انديشه درد مي آفريند.
در اين نااميدي
باهم سازشي نيست.

تنها بي دليل مانده ايم .
در جاده ها
                  كاغذ پاره هاي خاطرات را مي ريزيم
                                                                  مي سوزانيم.
دريا
         براي قايق كوچك
          طوفاني ست.
آسمان
نهيب حادثه است.
رعد و
          برق.

تنها
بي دليل
              مانده ايم 
واين سخت تر است از
بي دليل تنها ماندن!

 

 

نگار

صورتك

صورتك
نيم سياه
نيمه سفيد!
                   لبخندي سياه
                   واشكي سپيد.
نه شاد و نه غمگين!
پر غم و پرخنده!
                             عاشقانه صورتم را در آغوش
                                                                            گرفته.

در آينه باز نمي شناسمش
تنها سياه و سفيدي ديگر
                                            پشت صورتك
           نگاهي مي كند كه مي شناسم
چشم ها
هنوز زنده اند...

 

غريبانه مي كاومت
دربند
درهراس
در شوك...
غريبانه به دنبال نشاني روشن.

صدايت مي آيد.
هستي.
در تمام جانم رها
                           اما نمي يابمت!
نه در خطوط دستانم
نه در ميان ستاره ها
و نه در شلوغي
                      فرياد كودكان
بي صدا آمدنت را
                          نمي خواهم
                          مي خواهم در آغوشت بگيرم
                         عاشقانه...

نگار

 

سرما
          ازنگاهها
          تا عمق استخوانم را مي ترساند.

در بهبهه ژرف نيستي
                                 يا هستي
    فريادها
    فكرم را مي لرزاند.

جسد عريان زندگي
خوراك سگان گرسنه مي شود
                                          وآوار تاريكي
                                         جان را به درد مي آورد.
                       
                                               شب فرا رسيده!

 

نگار

آه اگر آزادي سرودي مي خواند
كوچك
همچون گلوگاه پرنده اي
هيچ كجا ديواري فرو ريخته بر جاي نمي ماند.

ساليان بسيار نمي بايست
                            دريافتن را
كه هر ويرانه نشاني از غياب انساني است
كه حضور انسان
                         آباداني ست.

 

شايد همين كه انسان امروز مساوي ويرانيست(روح.جسم.خاك.فكر...) كاري كرد كه شاملو نتونه ببينه و بره...چقدر جاش خاليه...

پرنده مردني است

دلم گرفته است
دلم گرفته است

به ايوان ميروم و انگشتانم را
بر پوست کشيده ي شب مي کشم
چراغ هاي رابطه تاريکند
چراغ هاي رابطه تاريکند

کسي مرا به آفتاب
معرفي نخواهد کرد
کسي مرا به ميهماني گنجشک ها نخاهد برد
پرواز را بخاطر بسپار
پرنده مردني ست

بدبين

همه مي گويند من بدبينم
همه فکر مي کنند من ديوانه ام
ظاهراً به من لبخند مي زنند
اما از ته دل مي خواهند سر به تنم نباشد.
آنها در قهوه ام سم مي ريزند،
و در سوپ جو من خرده شيشه،
در کفش هاي تنيسم عنکبوت مي اندازند
و توي شيريني گردويي ام کثافت کاري مي کنند.

سر درآوردن از همه ي اينها
کار مشکلي است.
ببين، پدرم يک دختر کوچولو مي خواست
و مادرم دوقلو.
و پدربزرگم از هيتلر خوشش مي آمد،
پس هر کاري که من کرده ام اشتباه بوده.
اما حالا ديگر مي خواهم کار را تمام کنم،
با اينکه لبخند مي زني،
اما مي دانم از اين شعر بدت مي آيد.
آره... مي دانم که فقط گوش مي دهي
چون نمي خواهي احساساتم را جريحه دار کني
اما به محض اينکه رفتم
به زيپ شلوارم که باز است، مي خندي.

تو در قهوه ام سم مي ريزي
و در سوپ جو من خرده شيشه.
تو در کفش هاي تنيسم عنکبوت مي اندازي،
و توي شيريني گردوييم کثافت کاري مي کني
مي دانم!
خودت را به آن راه نزن.
مي دانم...
مي دانم!
مي دانم.

 

 

 

  25 دقيقه به رفتن

چوبه ي دار برپا مي كنند، بيرون سلولم.
25 دقيقه وقت دارم.

25 دقيقه ي ديگر در جهنم خواهم بود.
24 دقيقه وقت دارم.

آخرين غذاي من كمي لوبياست.
23 دقيقه مانده است.

به فرماندار نامه نوشتم، لعنت خدا به همه ي آنها.
آه... 21 دقيقه ي ديگر بايد بروم.

به شهردار تلفن مي كنم، رفته ناهار بخورد.
بيست دقيقه ي ديگر باقي است.

كلانتر مي گويد: «پسر، مي خواهم مردنت را ببينم.»
نوزده دقيقه مانده است.

به صورتش نگاه مي كنم و مي خندم ... به چشم هايش تف مي كنم.
هيجده دقيقه وقت دارم.

رييس زندان را صدا مي زنم تا بيايد و به حرفهايم گوش بدهد.
هفده دقيقه باقي است.

مي گويد: «يك هفته، نه، سه هقته ي ديگر خبرم كن.
حالا فقط شانزده دقيقه وقت داري.»

وكيلم مي گويد: «متأسفانه نتوانستم برايت كاري انجام بدهم.»
م م م م ... پانزده دقيقه مانده است.

اشكالي ندارد، اگر خيلي ناراحتي بيا جايت را با من عوض كن.
چهارده دقيقه وقت دارم.

پدر روحاني مي آيد تا روحم را نجات دهد،
در اين سيزده دقيقه ي باقي مانده.

از آتش و سوختن مي گويد، اما من احساس مي كنم كه سخت سردم است.
دوازده دقيقه‌ي ديگر وقت دارم.

چوبه‌ي دار را آزمايش مي كنند. پشتم مي لرزد.
يازده دقيقه وقت دارم.

چوبه ي دار عالي است و كارش حرف ندارد.
ده دقيقه ي ديگر وقت دارم.

منتظرم كه عفوم كنند... آزادم كنند.
در اين نه دقيقه اي كه باقي مانده.

اما اين كه فيلم سينمايي نيست، بلكه ... خب، به جهنم.
هشت دقيقه ي ديگر وقت دارم.

حالا از نردبان بالا مي روم تا بر سكوي اعدام قرارگيرم.
هفت دقيقه ي ديگر وقت دارم.

بهتر است حواسم جمع ِ قدم هايم باشد وگرنه پاهايم مي شكند.
شش دقيقه ي ديگر وقت دارم.

حالا پايم روي سكوست و سرم در حلقه ي دار ...
پنج دقيقه ي ديگر باقي است.

يالّا، عجله كنيد، چيزي بياوريد و طناب را ببريد.
چهار دقيقه ي ديگر وقت دارم.

حالا مي توانم تپه ها را تماشا كنم، آسمان را ببينم.
سه دقيقه ي ديگر باقي مانده.

مردن، مردن ِ انسان، به راستي نكبت بار است.
دو دقيقه ي ديگر وقت دارم.

صداي كركس ها را مي شنوم ... صداي كلاغ ها را مي شنوم.
يك دقيقه ي ديگر مانده است.

و حالا تاب مي خورم و مي ي ي ي ي روم م م م م م...

اومدم اينجا كه با هم از همه چي حرف بزنيم...از آزادترين واژه ها تا محدوديت...
عشق...نفرت...مرگ...رهايي...
مهم اينه كه چيزي براي گفتن داشته باشيم.چيزي كه ارزش شنيدن داشته باشه
پس سلام...